Swoboda świadczenia usług jest jedną z czterech podstawowych swobód zagwarantowanych Traktatem ustanawiającym Wspólnotę Europejską, zwanym dalej TWE (trzy pozostałe swobody to swoboda przepływu towarów, swoboda przepływu pracowników i swoboda przepływu kapitału).

Świadczenie usług polega na wytwarzaniu nowych dóbr i wymaga zazwyczaj posiadania fachowej wiedzy i potencjału wykonawczego. Usługi  wykonywane są najczęściej w oparciu o umowy cywilnoprawne. Zgodnie z treścią art. 50 TWE usługami są świadczenia wykonywane za wynagrodzeniem w zakresie,  w jakim nie są objęte postanowieniami o swobodnym przepływie towarów, kapitału i osób. Usługi  obejmują zwłaszcza:- działalność o charakterze przemysłowym,- działalność o charakterze handlowym,- działalność rzemieślniczą- wykonywanie wolnych zawodów.Regulacje dotyczące unijnej swobody świadczenia usług znajdą zastosowanie tylko wówczas, gdy mamy do czynienia z elementem trans granicznym, czyli w sytuacji, gdy usługodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż usługobiorca. Tak więc swoboda świadczenia usług trans granicznych w Unii Europejskiej dotyczy sytuacji, w której stronami danego stosunku gospodarczego są podmioty z co najmniej dwóch krajów członkowskich.Tak rozumiane świadczenie usług może mieć miejsce w czterech sytuacjach:- gdy usługodawca w celu wykonania usługi przemieszcza się do państwa usługobiorcy i w tym państwie świadczy usługę (np. polski usługodawca wykonuje w Wielkiej Brytanii usługę na rzecz brytyjskiego usługobiorcy),- gdy usługobiorca przemieszcza się do państwa usługodawcy, w którym wykonywana jest usługa (np. polski usługodawca wykonuje w Polsce usługę na rzecz niemieckiego usługobiorcy),-  gdy zarówno usługobiorca, jak i usługodawca, razem przemieszczają się z państw z których pochodzą do państwa w którym realizowana jest usługa (np. polski usługodawca wykonuje we Francji usługę na rzecz brytyjskiego usługobiorcy),- gdy ani usługodawca, ani usługobiorca nie zmieniają miejsca pobytu, natomiast granicą pomiędzy krajami z których pochodzą jest usługa (np. polski usługodawca wykonuje w Polsce usługę, a rezultat wykonania tej usługi  {projekt architektoniczny} przekazuje do Francji, francuskiego usługobiorcy).Swobodę świadczenia usług można realizować na zasadzie samozatrudnienia lub poprzez delegowanie pracowników. Samozatrudnienie polega na tym, że usługodawca zarejestrowany jako przedsiębiorca w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej wykonuje samodzielnie usługę na rzecz usługobiorcy mającego siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim.Świadczenie usług poprzez delegowanie pracowników podlega przepisom Dyrektywy 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 roku dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług .Pracownicy  delegowani są opłacani przez usługodawcę – pracodawcę i podlegają wyłącznie jego poleceniom. Zgodnie z dyrektywą usługodawca świadczący usługi poprzez delegowanie pracowników jest zobowiązany do zapewnienia minimalnych warunków zatrudnienia istniejących w tym państwie członkowskim, w którym świadczona jest dana usługa (dotyczy to m. in.: maksymalnych okresów pracy i minimalnych okresów wypoczynku, minimalnego wymiaru płatnych urlopów rocznych, minimalnej stawki płacy, zdrowia, bezpieczeństwa i higieny w miejscu pracy, a także równości traktowania kobiet i mężczyzn).Przepisy prawa wspólnotowego zapewniają usługodawcy, świadczącemu usługi w oparciu o zasadę swobody świadczenia usług, prawa, które nie mogą być ograniczane przez poszczególne państwa członkowskie. Istnieje przy tym wiele orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dotyczących tego zagadnienia (np. Orzeczenie C-404/98 zgodnie, z którym nie można zmusić usługodawcy, aby płacił składki ubezpieczeniowe za swoich pracowników w kraju świadczenia usług, jeżeli opłacił te składki w państwie w którym jest zarejestrowany.